Alcatraz

Donderdag 11 Februari

Vandaag is het dan zover, ik ga naar Alcatraz!!!

Natuurlijk ben ik vandaag een beetje op tijd opgestaan, want ik moest voor ik weg ging ook nog even op internet kijken wat de weersvoorspelling was en of er nog wel tickets waren. Alleen nog voor 13:50, dus ik kon rustig aan doen. Even gegeten, mijn spullen gepakt en toen gegaan.

Ik moest met de bart naar Embarcadero, het eerste station na de tunnel, dus dat was makkelijk. Jesse had gezegd dat het maar heel eventjes lopen was vanaf de bart, maar dat viel toch best wel even tegen. Gelukkig hebben alle winkels/activiteiten een nummer op de pier, anders had ik het denk ik niet gevonden. De boot naar Alcatraz vertrekt vanaf pier 33, het was even zoeken maar ik heb het gevonden:D. Er stonden allemaal borden ‘Alcatraz tour, buy your ticket here!’, en dat heb ik dan ook gedaan. Ik kon nog mee met de boot van 12:45 dus dat was mooi meegenomen, ander moest ik nog een uur wachten.

Je moest over een soort stijger naar de boot lopen en dan kon je via een aanlegger zo in de boot stappen. Bij de ingang stonden 2 mensen, met reddingsvesten aan, die alles in de gaten hielden. Binnen was het echt heel ruim, er waren tafeltjes met stoelen eromheen maar er waren ook banken waar je op kon zitten. En natuurlijk niet te vergeten een kleine snackbar waar je snoep en drinken kon kopen. Toen iedereen was ingestapt vertrokken we. Eerst heb ik even binnen gezeten, maar je kon niet zoveel zien door de dirty windows dus ben ik voor op het dek gaan staan. Het was echt helemaal geweldig! Echt een super mooi uitzicht op de Bay Bridge en San Francisco en natuurlijk Alcatraz en de Golden Gate Bridge. Het was heel mooi om te zien dat Alcatraz steeds duidelijker in zicht kwam en dat je steeds meer van dichterbij kon zien, het is zo’n mooi eiland!!

Bij aankomst gingen we in een grote groep om de ranger heen staan en die vertelde ons wat je allemaal kon doen, dat er een celhouse audiotour is die je kan doen maar dat je ook gewoon rond kunt lopen over het terrein en dat je ook nog een film kunt bekijken over de history van Alcatraz.

Als je trouwens alcatraz opkomt vanaf het punt waar de boot aanlegt kijk je tegen een wit gebouw aan waar allemaal kamer inzitten, dit waren de kamer vande militairen in de tijd dat Alcatraz een militaire basis was. Met grafitie staat er op dat gebouw Indians Welcome geschreven, dit stamt uit de tijd dat de indianen Alcatraz hadden bezet.

Ik ben begonnen met de cellhouse audiotour. Daarvoor moest ik wel eerst helemaal naar boven, want the cellhouse is helemaal boven op de top. Echt heel mooi. Binnen vroeg één van de zes mooie jongens welke taal ik wilde en of course zei ik Dutch please, en toen kreeg ik een Nederlandse audiotour. Nog even aandachtig luisteren naar die donkere jongen en dan weet ik ook hoe het apparaat werkt, heel handig! En….. beginnen maar! Via de trap omhoog en daar stond ik in de gang van the cellhouse. Ik heb eigenlijk meteen de audiotour op pauze gezet, er was zoveel te zien, echt heel interessant. Ze vertellen wanneer Alcatraz in gebruik is genomen, hoe de mensen daar leefden in de gevangenis maar ook daarbuiten. En dat vond en vind ik nog steeds heel interessant.

De gevaarlijkste gevangen zaten in the cellhouse op Alcatraz gevangen, maar de bewakers en hun gezinnen woonden ook gewoon op Alcatraz. De kinderen speelden gewoon buiten en gingen elke dag met de boot naar het vaste land om naar school te gaan. Het was eigenlijk gewoon een klein dorpje op een klein eiland met een gevangenis voor de gevaarlijkste criminelen. Tijdens de audiotour word er door één van de kinderen die daar vroeger woonden verteld dat het voor hun heel norrmaal was om zo te leven. Ik kan nou niet zeggen dat ik het heel normaal vind, maar ik vind het wel heel mooi dat die mensen daar gewoon heel rustig konden leven terwijl er op nog geen 100 meter een gevangenis was.

Ik werd langs verschillende rijen met cels geleid, en bij elke cel werd er een ander verhaal verteld. Zo had je cels die voor de net aangekomen gevangenen waren, deze hadden alleen een soort stoeltje en een toilet pot. Als je je goed gedroeg mocht je naar een andere cel waar ook een bed in zat. Dan had je ook nog cels waar een bed een toilet en een wastafel in zat en een cel voor de bevoorrechten gevangenen waar een bed, een wastafel, een stoeltje/tafel en een boekenplank in zat. Vanuit deze bevoorrechten cels kon je ook door het raam naar San Francisco kijken. We kregen ook even een kijken in de bibliotheek van die tijd, helaas waren er geen boeken meer en stonden er alleen nog maar houten kasten en bankjes. In de keuken stonden wel nog de grote pannen waarin gekookt werd en ook de messen en andere materialen voor in de keuken waren we nog. De kantine was een beetje kaal, de originele tafels stonden er helaas niet meer, nu waren we banken neergezet waar de bezoekers op konden zitten.

We kwamen bij de binnenplaats, hier konden de gevangenen één keer per dag luchten. Het was mooi om te zien dat er tijdens het luchten vaak softbal (of honkbal, ik vergeet steeds welke het is) werd gespeeld, er hangt in de gang naast de deur naar de binnenplaats ook een soort vitrine waar een oude knuppel, een handschoen en een bal in liggen, en er hangen een paar foto’s. De gevangenen werden altijd geconfronteerd met de buitenwereld doordat bijna overal waar ze zaten of waren de geluiden van de stad te horen waren, vanuit de binnenplaats konden ze San Francisco en de Golden Gate bridge zelfs zien. Ik moet er niet aan denken hoe frustrerend dat zal zijn geweest, het is zo dichtbij, maar je kunt er niet naar toe.

Na de binnenplaats heb ik de tour weer even op pauze gezet om even te gaan kijken in de tuinen, want vanuit de binnenplaats kan je via een deur een trapje af en dan ben je in een deel van de tuinen. Vanuit deze tuinen kijk je recht op de Golden Gate Bridge en kun je een stukje van San Francisco zien. Het is heel mooi om te zien hoe de mensen daar vroeger hun tuinen in deelden. Niet alles was even goed bijgehouden, maarja dat kan ook eigenlijk niet. Via de binnenplaats ben ik weer terug naar binnen gegaan en heb ik de rest van de tour af gemaakt.

Er werd verteld over de bezoekersruimte en hoe en wanneer gevangenen bezoek mochten ontvangen, en over de bewakers kamer waar vanuit alles word geregeld. Ze vertelden ook hoe er om werd gegaan met ontsnappingen en wat de bewakers dan moesten doen, heel interessant. Vanuit de bewakers kamer gingen we naar buiten. Voor the administration building is een soort terras en daar staat de vuurtoren van Alcatraz die sinds 1854 werkt. Je kunt met een trappetje naar beneden en dan sta je op een soort weg waarmee je naar de vroegere speelplaats van de kinderen kunt. Deze was helaas afgesloten om veiligheidsredenen toen ik er was. Als je voor de administraion building staat zie je het gebouw waar de directeur woonde rechts van je staan. Dit gebouw is nu helemaal vervallen, maar zelfs nu ziet het er nog heel statig uit. Achter dit gebouw waren vroeger de huizen waar de gezinnen van de gevangenisbewakers woonden.

Toen ik alles goed bekeken had ging ik volgens de uitleg van de tour weer door the administration building naar binnen en kregen we de verhalen van verschillende gevangenen die nog leefden te horen, hoe zij hun gevangenisstraf hadden ervaren en hoe erg zij de bewoonde wereld misten. Er was ook een mislukte ontsnappingpoging geweest die leidde tot de door van de gevangenen en een bewaker. Als laatste werd er verteld overeen ontsnappingspoging waarbij ze via het buizenstelsel naar buiten zijn gekropen, voor de bewakers ze te pakken hadden zijn ze in het water zijn verdwenen, niemand heeft deze gevangenen ooit weer terug gezien.

Dat was het einde van de audiotour. Ik vond het echt super interessant. Toen ik mijn apparaatje had ingeleverd kon je door de winkel naar buiten lopen. Het was wel heel speciaal, want net de dag dat ik er was was er een oud gevangenen op Alcatraz die als je een van zijn boeken kocht het boek signeerde. Deze meneer was één van de weinige die nog leefden van de gevangenen en had over zijn gevangenis periode, die overigens niet zo heel lang was, een boek geschreven.

Natuurlijk was er meer te zien dan alle the cellhouse, ik heb nog een hele tijd over het eiland rondgelopen. Ik heb even naar de film gekeken die ze lieten zien over de tijd dat de indianen op Alcatraz woonden en ik ben nog even naar de andere tuinen gaan kijken die langs het pas naar the cellhouse lagen. Het was echt heel mooi, en omdat het daar zo mooi weer waren alle bloemen al open, dit maakte het nog mooier. Je kon een stukje via een trappetje naar beneden, maar daarna mocht je niet meer verder vanwege de veiligheid. Ik ben bij de appartementen gaan kijken en ook bij electric repair shop en een soort van cafe van vroeger. Het appartement en de shop zien er nog goed uit, maar het cafe, the officers club, is helemaal vervallen, eigenlijk zie je alleen nog maar de buitenmuren en de trappen staan.

Ik heb nog heel lang gewoon rondgelopen en natuurlijk veel foto’s gemaakt. Ik blijf erbij dat Alcatraz iets bijzonders heeft, iets aantrekkelijks, maar ik weet nog steeds niet precies wat. Misschien is het de geschiedenis die het met zich meedraagt of de manier waarop gevangenen en gewone gezinnen daar in harmonie leefden, ik weet het niet.Één ding is zeker, ik zal dit bezoekje in ieder geval nooit meer vergeten.